Obejrzyj teraz

[Verse 1] Nie szukaliśmy miłości — szukaliśmy ciszy, Po burzach, co zostawiły w nas pęknięte ściany. Ty po słowach ostrych jak szkło, Ja po obietnicach, co spłonęły jak dom. Mieliśmy już dość „na zawsze”, Dość wielkich słów i pustych łez. Dwoje ludzi po przejściach, Co nie wierzyli, że coś jeszcze ma sens. [Pre-Chorus] Miał to być tylko wieczór i nic, Rozmowa, co nie zmieni dni. A jednak coś pękło w nas znów — Nie z bólu… tylko z braku tchu. [Chorus] Bo miłość przyszła bez pytania, Bez fajerwerków i bez zdania. Weszła jak dym w nasze płuca I kazała nam znowu oddychać. Nie była czysta — była prawdziwa, Z bliznami, z gniewem, z krzykiem do świtu. Nie planowaliśmy już nic — A trafiliśmy prosto na siebie. [Verse 2] Nie obiecywałem Ci gwiazd, Ty nie chciałaś kolejnych bajek. Powiedziałaś: „Nie ratuj mnie”, A ja pierwszy raz nie próbowałem. Siedzieliśmy w ciszy ciężkiej jak grzech, I nagle ta cisza przestała boleć. Dotknęłaś mojej dłoni tak, Jakby świat nie miał już nic do stracenia. [Pre-Chorus] Nie było planu ani dat, Tylko dwa serca — po wypadkach. I choć mówiliśmy „to nic”, To wszystko zaczęło żyć. [Chorus] Bo miłość przyszła bez pytania, Rozbiła w pył nasze przekonania. Nie była grzeczna ani lekka, Była jak ogień pod skórą i w żyłach. Zbudowana z naszych ruin, Z lęku, co w końcu przestał krzyczeć. Nie chcieliśmy już wierzyć w cud — A trafiliśmy prosto w siebie. [Bridge] Może to właśnie tak ma być — Bez planu, bez mapy, bez „co jeśli”. Dwoje zmęczonych ludzi, Którzy przestali udawać silnych. Jeśli to błąd — nie cofaj mnie. Bo pierwszy raz nie uciekam w cień. Może właśnie po wszystkich burzach Miłość przychodzi najciszej. [Chorus] Miłość przyszła bez ostrzeżenia, I z naszych ran zrobiła przestrzeń. Nie idealna — lecz nasza w całości, Bez filtrów, bez strachu, bez litości. Nie szukaliśmy już nic — A znaleźliśmy siebie. [Outro] I może właśnie tak wygląda prawda — że kiedy przestajesz już wierzyć w cud… ktoś siada obok i mówi: „Zostań.”